Elegia na zamknięcie Konsulatu R.P. w Lille

Smutny i kłopotliwy sposób świętowania 3 maja 2013 w Lille.

W miejscowym konserwatorium Pan Konsul Generalny wskazał na znaczenie pierwszej w Europie konstytucji,

po raz ostatni zaprosił wszystkich do Konsulatu na spotkanie, odradzał smutek.    

    Grano polska muzykę: Grażyna Bacewicz, Ignacy Jan Paderewski.  

    Było coś majestatycznego w grających: byli ruchem, byli spontaniczni, byli polskością.  

    W Konsulacie, Pan Konsul Generalny zaprosił mnie blisko siebie:

staliśmy obok: ostatni i pierwszy reprezentant Polski demokratycznej. 

    Ktoś bliski dostrzegł w nas obu obraz Jana Pawła II: nie bójcie się i Jego świadectwo wolności.      

    Stuletni patriota, żolnierz i przyjaciel Stefan Dembowski, bardzo młody wnuk jednego z konsulów

byli obok siebie, symbole ciągłości Polski zerwanej przez chwilowego ministra.   

    Ktoś zaintonowal Hymn narodowy i w zbiorowym śpiewie czuło się doniosłość chwili.  

    Odtad Wspólnocie Polaków północnej Francji nazwisko i nazwa stowarzyszenia pozostaną jako nośniki tożsamości.     

    Nie będzie już reprezentowana przez swój Konsulat.

W oczach Francuzów, Polska nie będzie zaslugiwala na oficjalną reprezentację.

Polska w nas czuje sie zdradzona. 

    Jędrzej Bukowski